Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2012

Προσπάθεια, η πιο ΑΧΡΗΣΤΗ ενέργεια στο Σύμπαν.

Σε παγκόσμιο επίπεδο, γίνονται καθημερινά δισεκατομμύρια προσπάθειες. Προσπάθειες κάθε είδους: προσέλκυσης του αντίθετου φύλου (ή του ίδιου), εκκίνησης μιας δουλειάς, διαπραγμάτευσης ενός εθνικού πλάνου, χάραξης στρατηγικών, επιβίωσης κτλ.

Αν μπορούσαμε να αποδώσουμε σε κάθε προσπάθεια ένα συγκεκριμένο όγκο, τότε θα μπορούσαμε κάλλιστα να μιλήσουμε για ένα νέο σύμπαν ή γαλαξία προσπαθειών, ενώ ο αντίστοιχος χώρος που θα καταλάμβανε το σύνολο των επιτυχημένων αποτελεσμάτων δε θα ξεπερνούσε το μέγεθος ενός πλανήτη. Στην Ελλάδα το αντίστοιχο μέγεθος δε θα ξεπερνούσε το μέγεθος ενός μικρού χωριού αφού στη χώρα μας οι προσπάθειες είναι ο αυτοσκοπός, η κυρίαρχη ιδεολογία. Η επιβράβευση κάποιου έρχεται λόγω της προσπάθειας και όχι του αποτελέσματος.

 Ακούμε συχνά για έργα που ξεκίνησαν, αλλά εξαιρετικά σπάνια για έργα που ολοκληρώθηκαν. Για πρωτοβουλίες που πάρθηκαν, αλλά σχεδόν ποτέ, για τις εξελίξεις που ευδοκίμησαν.  Για εξεταστικές επιτροπές που θα σαρώσουν τα πάντα, αλλά τρομερά αραιά για τα πορίσματά τους. Για ευφάνταστες προγραμματικές δηλώσεις, αλλά ποτέ για τις υλοποιήσεις τους.

Ακόμα πιο άσχημο είναι το γεγονός ότι η πλειονότητα των πολιτών της χώρας μας, σπάνια αποδίδει σε μια ατελέσφορη προσπάθεια το χαρακτήρα της αποτυχίας. Κανείς δε λέει «ΑΠΕΤΥΧΑ» ακόμα και για τον ίδιο του τον εαυτό. Όταν ένας πολιτικός δεν εφαρμόσει το πρόγραμμά του, είναι πάντα επειδή δεν τον «άφησαν», όταν μια πορεία διαμαρτυρίας δεν επιτύχει το σκοπό της, είναι επειδή υπήρξε προβοκάτσια, όταν ένα start-up δεν τα καταφέρει, είναι επειδή οι επενδυτές το απέρριψαν από κακεντρέχεια, όταν ένας άνθρωπος σε κάποια φάση της ζωής του κάνει τον ενδόμυχο απολογισμό του και διαπιστώσει ότι δεν πέτυχε τους στόχους του, είναι επειδή ήταν απλά άτυχος. Θέλει τρομαχτική αυτοπειθαρχία και «μαγκιά» να κοιτάξει κάποιος στον καθρέφτη του και να πει:

 «ΝΑΙ, ΑΠΕΤΥΧΑ! ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ!»

Η νεοελληνική κοινωνία μας, είναι δομημένη πάνω σε ένα ιδεολόγημα που αναγάγει την προσπάθεια σε έπαινο και τη γνώση σε αυταξία. Μάλιστα η σήψη έχει μολύνει σε τέτοιο βαθμό τους νέο-Έλληνες, που τις σπάνιες φορές που θα ακούσουν για κάποιον άνθρωπο που έχει επιτύχει τους στόχους του, θα τον αξιολογήσουν άμεσα ως διαπλεκόμενο, λαμόγιο, απατεώνα ή τυχερό! Τα ελληνικά success stories (που υπάρχουν), απασχολούν αυστηρά μια μερίδα λίγων ανθρώπων και περιορίζονται σε μικρές στήλες σε εσωτερικές σελίδες ενθέτων εφημερίδων.

Το δε Μνημόνιο, ήρθε να βάλει την ταφόπλακα στη νεοελληνική πραγματικότητα, όχι όμως λόγω των μέτρων που εμπεριέχει (κάποια σωστά, κάποια υπερβολικά και κάποια ανεφάρμοστα σε έναν κόσμο που είναι στα όρια της εξαθλίωσης), αλλά λόγω του ότι αποτελεί πλέον τον αποδιοπομπαίο τράγο για οτιδήποτε πάει στραβά. Είναι η έξτρα δικαιολογία σε μία χώρα που πρακτικά έχει απονεκρωθεί από τα τέλη της δεκαετίας ’70 με την πλήρη αποβιομηχάνιση της και την έχθρα του κόσμου για την ιδιωτική πρωτοβουλία.

Εν κατακλείδι, αν θέλουμε να υπάρξει μέλλον τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και σε αυτή τη χώρα ας σταματήσουμε τα μοιρολόγια και τη μιζέρια. Πρέπει να πετάξουμε από πάνω μας τα ψεύτικα παράσημα πολέμου από μάχες που χάθηκαν και να επικεντρωθούμε στο να είμαστε αποτελεσματικοί. Δεν είναι κακό να αποτύχεις, αλλά είναι καταστροφικό να εξωραΐσεις την αποτυχία σου και να παγιδευτείς σε ένα προσωπικό εικονικό σύμπαν επανάπαυσης και αναμνήσεων, όπως οι Bette Davis και Joan Crawford, στο αριστουργηματικό φιλμ “Whatever happened to Baby Jane?” του Robert Aldrich. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου