Τρίτη, 29 Μαΐου 2012

Mπορείς απλά να ξεκινήσεις με το κοτόπουλο και μαθαίνεις στην πορεία το αυγό!

Η αδιαφορία μου για το φαγητό είναι γνωστή στους γνωστούς μου, αλλά λόγω του ότι μένω μόνος μου, σε κάποιες στιγμές θα μου ήταν αρκετά χρήσιμο να ξέρω να φτιάχνω 5 πράγματα για πάρτη μου. Τις προάλλες είχα ένα διαδικτυακό διάλογο με μια φίλη μου τη Σταυρούλα Παπαδάκη (διαβάστε τα εκπληκτικά μίνι λογοτεχνήματά της στο online περιοδικό ΝΤΟΥέΝΤΕ), η οποία μου είχε περιγράψει μια συνταγή με τον εντυπωσιακό τίτλο «Κοτόπουλο με μπύρα»! Μάλιστα μου έστειλε και τη συνταγή, αλλά η απάντησή μου ήταν πως «δυστυχώς, δεν ξέρω να φτιάχνω ούτε αυγό τηγανητό». Η άμεση απάντησή της όμως με εξέπληξε, με έβαλε σε σκέψεις και κατέληξε να είναι ο τίτλος αυτού του άρθρου.

Αυτή η μικρή σοφή ρήση με έφερε προ των ευθυνών μου. Η αναβλητικότητα που με διακρίνει στο μαγείρεμα δεν έχει να κάνει με το ότι πρέπει να μάθω τα βασικά από την αρχή αλλά με το ότι επί της ουσίας ΜΙΣΩ ΝΑ ΜΑΓΕΙΡΕΥΩ! Απλά βάζω ψεύτικα εμπόδια στον εαυτό μου για να δικαιολογώ καθημερινά την αναβλητικότητά μου!

Αυτή την αναβλητικότητα διακρίνω καθημερινά στον περίγυρό μου! Όλος ο κόσμος θέλει να επιχειρήσει, να κάνει πράγματα αλλά επί της ουσίας, είναι πιο πολύ ερωτευμένος με την ιδέα του να κάνει κάτι, παρά με το να το κάνει στην πράξη!

Ακούω συχνά δικαιολογίες του τύπου:
«Θέλω να ξεκινήσω ένα web site, αλλά δυστυχώς δεν ξέρω να προγραμματίζω!»
«Έχω σκεφτεί μια φοβερή ιδέα αλλά δεν έχω χρόνο και δεν βρίσκω άτομα να πιστέψουν σε αυτή!»
«Θέλω να γυρίσω μια ταινία, αλλά πρέπει να πάω σε σχολή για να μάθω να σκηνοθετώ, έλα όμως που  τα δίδακτρα είναι ακριβά!»
«Είμαι μουσικός αλλά υπάρχει κρίση στον τομέα μου και δεν έχει νόημα να κάθομαι να γράφω κομμάτια που δεν πρόκειται να τα πάρουν οι εταιρείες.» κτλ κτλ

ΌΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΜΑΤΣΟ ΨΕΜΜΑΤΑ που λέμε στον εαυτό μας. Ή απλά αυξάνουμε την πολυπλοκότητα ενός ζητήματος, για να αποδείξουμε σε εμάς τους ίδιους, πως αφού δεν ξέρουμε να κάνουμε ούτε τα βασικά, τότε προσπαθώντας να κάνουμε κάτι πιο σύνθετο, είναι πρακτικά μάταιο ή αδύνατο.
Και αντί να ολισθήσω περαιτέρω στον κατήφορο του διδακτισμού, θα αναφέρω μερικά παραδείγματα ανθρώπων που έχουν κάνει πράξη στη ζωή τους τον τίτλο του άρθρου:

-    O Κουεντίν Ταραντίνο δεν πάτησε ποτέ το πόδι του σε σχολή κινηματογράφου – το γεγονός όμως ότι είχε δει αρκετές ταινίες και είχε πραγματικά δίψα να σκηνοθετήσει, τον οδήγησε όχι απλά σε καλές ταινίες αλλά και στη δημιουργία ενός σινεμά που φέρει τη δικιά του σφραγίδα

-    Ο Derek Sivers, με ελάχιστες γνώσεις προγραμματισμού, έστησε πριν από αρκετά χρόνια το CDBABY σε μία πολύ βασική μορφή και το οποίο πούλησε στη συνέχεια για μερικά εκατομμύρια δολάρια – ο ίδιος ήταν μουσικός και δεν μπορούσε να βρει διανομή για τα CD του, οπότε έφτιαξε το δικό του δίκτυο διανομής από το μηδέν

-    Ο φίλος μου Ted Reglis, μουσικός και δημιουργός soundtrack, αντί να κάτσει να περιμένει τη μεγάλη πρόταση από το εξωτερικό για τη μουσική επένδυση κάποιου blockbuster, ακολουθεί την ευφυή στρατηγική του να κάνει μουσική για ταινίες που πρόκειται να βγούνε, δημιουργώντας τη δική του εκδοχή του theme της ταινίας, χωρίς να έχει δει ούτε ένα κινηματογραφικό καρέ από την ταινία! Τα βίντεό του στο YouTube έχουν χιλιάδες προβολές κι έχει αποσπάσει απίστευτα σχόλια!

Σκοτώστε λοιπόν την αναβλητικότητα που σας διακρίνει και σταματήστε να παραμυθιάζετε τους εαυτούς σας. Κάντε την περιβόητη πρώτη βουτιά χωρίς σωσίβιο και στο τέλος θα εκπλαγείτε με το ότι μπορείτε να επιπλέετε περίφημα!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου