Σάββατο, 19 Μαΐου 2012

Γιατί χρειάζεσαι τη δική σου εταιρεία

Ήταν αρχές του 2008. Είχα συμφωνήσει να πουλήσω την εταιρεία μου - το μοναδικό μου πάθος των τελευταίων 10 ετών. Η διαδικασία της γραφειοκρατίας ώστε να ολοκληρωθεί η πώληση "έτρεχε".

Μισούσα το να έχω 85 υπαλλήλους. Είχε γίνει κόλαση για μένα. Χρειαζόμουν να φύγω μακριά και να καθαρίσω το μυαλό μου.

Πήγα όσο πιο μακριά μπορούσα - σε μια θερμοπηγή ενός Σιντοϊστικού βωμού σε ένα ηφαίστειο στο νότιο άκρο της Ιαπωνίας. (Δείτε το βίντεο.)

Κάθισα σιωπηλά. Μπήκα στους ατμούς. Μούλιασα. Κοιμήθηκα με τους ήχους της θάλασσας.


Δε θα μπορούσα να είμαι πιο χαλαρωμένος. Το κεφάλι μου ήταν άδειο.

Για πρώτη φορά μέσα σε δέκα χρόνια, δεν είχα τίποτε που θα έπρεπε να κάνω. Καθόλου ευθύνες. Μηδέν σχέδια.

Τι ανακούφιση, σωστά; Μπορείτε να το φανταστείτε;

Έφερα μαζί μου ένα σπουδαίο βιβλίο με τίτλο "Αναζήτηση της σοφίας", και διάβαζα στο ειρηνικό ιαπωνικό μου δωμάτιό το οποίο είχε φάτσα τον ωκεανό.

Το βιβλίο ήταν σπουδαίο. Οι σκέψεις του Charlie Munger σχετικά με τα οικονομικά της συμπεριφοράς ήταν λαμπρές και ριζοσπαστικές. Αυτό το βιβλίο ήταν έμπνευση για όλες τις επιχειρηματικές ιδέες που θα ήθελα να δοκιμάσω!

Όταν ήμουν στο CD Baby, μπορoύσα να "παίξω" αμέσως με νέες ιδέες. ("Αν είχαμε μια πώληση $5;" "Τι θα συνέβαινε αν μπορούσα να δουλέψω με μηχανήματα καρτών;" "Τι θα συνέβαινε αν μπορούσα να το κάνω πολύγλωσσο;") Κάθε φορά που είχα μια ιδέα, θα μπορούσα να τη δοκιμάσω εντός ολίγων ημερών.

Αλλά τώρα, για πρώτη φορά σε 10 χρόνια, εφόσον δεν είχα καμία εταιρεία, δεν ήταν δυνατή η δοκιμή αυτών των νέων ιδεών! Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να διαβάζω, να σκέφτομαι και ίσως να γράφω για αυτές. Γαμώτο!

Τότε συνειδητοποίησα γιατί έπρεπε να ξεκινήσω μια νέα εταιρεία. Όχι για τα χρήματα. Όχι επειδή "βαριέμαι". Αλλά επειδή μια εταιρεία είναι το εργαστήριο για να δοκιμάζεις τις ιδέες σου. (Η λέξη "εργαστήριο" ορίζεται ως ένας χώρος έρευνας, πειραματισμού ή ανάλυσης. Το σκέφτομαι σαν κάτι που μοιάζει με παιδότοπο γεμάτο άμμο ή ως έναν παιχνιδότοπο.)

Και όταν το αντιλήφθηκα αυτό στην ειρηνική θερμοπηγή που ήμουν, αμέσως πήρα ένα τρένο για την Fukuoka και ξεκίνησα τη δράση.

Ξεκίνησα το MuckWork ώστε να μπορώ να παίζω με το crowdsourcing, ενώ παράλληλα βοηθώ τον κόσμο να τελειώσει τη βαρετή του δουλειά.

Επανενεργοποίησα το MusicThoughts για να πειραματιστώ με ένα πλήρως πολύγλωσσο site και το lang.pro για να οργανώσω τη μεταφραστική δουλειά που χρειαζόταν.

Έστησα το Now Now Now ως μια ελέγχουσα εταιρεία εκκόλαψης και ένα πείραμα διαφάνειας.

Και όλα τα projects μου τα οποία βασίζονται στην εκπαίδευση (ιστορίες επιτυχίας, ντοκιμαντέρ και Coaching), τα οποία "αναδιπλώνω" και σύντομα θα περάσουν σε ένα ευρύτερο πεδίο εφαρμογής.

Και αυτό με έκανε πιο ευτυχισμένο από το να μην κάνω τίποτα. Αυτό δεν είναι εργασία, είναι ένα παιχνίδι. Είναι το μέρος εκείνο που δοκιμάζω τις ιδέες μου.

Όλοι μας χρειαζόμαστε κάποιες στιγμές εκτός δουλειάς. Μια αλλαγή του σκηνικού και των ρυθμών μας. Σιωπή και παρηγοριά εάν είμαστε αγχωμένοι. Απερίσκεπτη αδρεναλίνη εάν είμαστε σε τέλμα.

Όμως για εκείνους από εμάς που πιστεύουν ότι μια αιώνια απόδραση από τη δουλειά θα ήταν παράδεισος, μην ξεχνάτε ότι όλοι έχουμε ανάγκη από έναν "παιχνιδότοπο", και η εταιρεία σας είναι ένας από τους καλύτερες "παιχνιδότοπους".

"Εάν παρατηρήσετε έναν πραγματικά ευτυχισμένο άνθρωπο, θα τον βρείτε να φτιάχνει μια βάρκα, να συνθέτει μια συμφωνία, να εκπαιδεύει τον γιο του, ή να ψάχνει για αυγά δεινοσαύρων αυγά στην έρημο του Gobi." - W. Béran Wolfe, Αυστραλός ψυχίατρος

"Βρες ένα χαρούμενο άνθρωπο και θα βρεις ένα νέο project." - Sonja Lyubomirsky


Πηγή : Derek Sivers Blog

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου