Τετάρτη, 16 Μαΐου 2012

Τα μακαρόνια δε διαθέτουν ένταση

Ένα χαρακτηριστικό δείγμα παρακμής της ελληνικής κοινωνίας είναι σαφέστατα η στροφή του κόσμου προς το φαγητό. Μια νεοελληνική στρατιά γκουρμέ κοιλιόδουλων στην κυριολεξία μαστίζει την καθημερινότητά μας. Αμέτρητες εκπομπές και διαγωνισμοί μαγειρικής, διαφημίσεις με σταρ σεφ, σούπερ cool πιτσιρικάδες που τριγυρίζουν στους δρόμους και μαγειρεύουν σε αυτοσχέδια καμινέτα, υποτακτικοί μαθητευόμενοι που ξεφτιλίζονται επειδή δεν κατάφεραν να «δέσουν» την κρέμα γάλακτος και νεολαία που θα ασχοληθεί εμπεριστατωμένα για το πώς γίνεται η σωστή πάπια πορτοκάλι αλλά δε θα χαραμίσει ούτε μισό δευτερόλεπτο να κάνει κάτι που θα αλλάξει τη ζωή της.

Κάποτε είχαν ρωτήσει το Ζάχο Χατζηφωτίου ποιο είναι το αγαπημένο του φαγητό και είχε απαντήσει: «Δεν με ενδιαφέρει το φαγητό!» Η απάντηση αυτή με είχε αφήσει αποσβολωμένο κι αρκετά χρόνια μετά κατάλαβα τι εννοούσε.

Σε συνδυασμό με τη ροπή των νέων προς το τζόγο που πλέον εντέχνως έχει μεταμφιεστεί σε «τεχνικά» παιχνίδια τύπου Texas Hold’em που μπορούν να δώσουν στο νέο που βρίσκεται σε αδιέξοδο ένα προσοδοφόρο μέλλον και σε δουλειές απάτη τύπου πυραμίδα που σου υπόσχονται γρήγορα λεφτά, καταλαβαίνουμε ότι κανείς δεν πιστεύει ότι με σκληρή δουλειά μπορείς να επιτύχεις κάποια πράγματα στη ζωή σου. Το τραγικό είναι ότι ο κόσμος πλέον εμπιστεύεται περισσότερο τον τζόγο από το να δοκιμάσει να επιχειρήσει σε κάποιο τομέα καθώς θεωρεί πως το να είσαι ελεύθερος επαγγελματίας στην Ελλάδα του 2012 είναι εξαιρετικά ασταθές.

Πριν λίγο καιρό, ένας φίλος μου (τον οποίο εκτιμώ απεριόριστα) μου είχε προτείνει να γίνω πλασιέ σε μια εταιρεία από τις αμέτρητες που υπάρχουν που προωθεί καλλυντικά και αρώματα με το γνωστό μοντέλο της πυραμίδας. Χαρακτηριστικά μου είχε πει: «Αφού δεν έχεις σταθερή δουλειά, θα άξιζε να ασχοληθείς με αυτό!» Αν και φίλος μου, νόμιζε ότι επειδή διαθέτω μία επιχείρηση δεν έχω σταθερή δουλειά.

Δεν είναι επίσης τυχαίο που ο νεοέλληνας θεωρεί επιχειρηματία μόνο αυτόν που έχει νυχτερινό κέντρο, εστιατόριο, σουβλακερί, καφετέρια κτλ με αποτέλεσμα τα καφέ, τα μπαρ και τα εστιατόρια / μεζεδοπωλεία να ανοίγουν το ένα πίσω από το άλλο.

Έχω αρχίσει να νοσταλγώ την εποχή που η ώρα του φαγητού ήταν η χειρότερή μου γιατί θα έχανα χρόνο από κάτι άλλο, ακόμα κι από το παιχνίδι με τους φίλους μου. Νοσταλγώ την εποχή που τα απλά λευκά μακαρόνια ήταν τα μόνα μακαρόνια που μπορούσες να φας και που η ένταση ήταν μια έννοια που συνήθως περιέγραφε τη στάθμη του ήχου από τα ηχεία του στερεοφωνικού μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου