Σάββατο, 12 Μαΐου 2012

Πώς θα καταπολεμηθεί η ανεργία στην Ελλάδα του 2012

Είναι σημαντικό να διαβάσετε προσεκτικά αυτό το άρθρο, ειδικά αν ανήκετε στη δική μου γενιά. Διότι η δική μου γενιά, η γενιά των 30 και κάτι, ή 30 παρα κάτι ,δεν έχει μάθει στη ζωή αυτή να παίρνει πρωτοβουλίες. Το νιώθετε καθημερινά τόσο στους εαυτούς σας όσο και στους φίλους σας. Η απουσία πρωτοβουλίας σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας είναι εμφανής. Για αυτό και σε αυτή τη χώρα κάνουμε τα πάντα μέσω τρίτων. Είτε αφορά επαγγελματικά θέματα, είτε  χόμπυ, είτε  συναισθηματικά, όλα τα κάνουμε μέσω τρίτων. Όλα τα κάνουν άλλοι εκτός απο εμάς για εμάς!

Η γενιά του Πολυτεχνείου δούλεψε σκληρά και είχε ένα όνειρο το οποίο το έχετε νιώσει οι περισσότεροι στο πετσί σας:  «να μην περάσουν τα παιδιά της αυτά που πέρασε η ίδια». Μόνο που το πήγε στο άλλο άκρο και σκότωσε την προσωπικότητά μας με αποτέλεσμα  εμείς οι σημερινοί 30άρηδες να είμαστε η γενιά της αδράνειας, της αναβλητικότητας και της αναποφασιστικότητας.

Η ζωή αγαπητοί μου φίλοι είναι μια ζούγκλα και ο καθένας μας έχει το δικό του μαχαίρι με το οποίο  χαράζει τον δικό του δρόμο. Το πρόβλημα με την γενιά του Πολυτεχνείου είναι πως μας έκλεψε, μάλλον άθελά της, τα μαχαίρια μας και χάραξε η ίδια τον δρόμο για εμάς «με το ζόρι». Μόνο που δεν γίνεται έτσι στη ζωή. Δεν γίνεται ποτέ να ζήσουμε μέσα απο τις πράξεις και τις αποφάσεις άλλων, τρίτων ακόμη και αν αυτοί είναι οι γονείς μας. Θα πρέπει να αναλάβουμε τις δικές μας ευθύνες και να χαράξουμε τον δικό μας δρόμο. Αυτό είναι το ζουμί της υπόθεσης. Αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσετε καλά οι νέοι, ειδικά όλοι όσοι είστε άνεργοι. Εξαρτάται πρωτίστως απο εσάς. Θα πρέπει να ξορκίσετε τον κοινωνικό μαμοθρεφτισμό ο οποίος όχι μόνο καλλιεργείται μέσα στην ελληνική οικογένεια, αλλά είναι και επιβαλλόμενος απο το κράτος με τις πελατειακές του σχέσεις!

Σας μιλάω σαν Αλέξανδρος αλλά και σαν άνθρωπος που ασχολείται τον τελευταίο χρόνο με το Life Coaching. Είναι μια επιστήμη που μου αρέσει πάρα πολύ διότι ο coach βοηθά τον πελάτη του ώστε ο ίδιος να ψάξει  τον εαυτό του σε μεγαλύτερο βάθος από αυτό που  έχει τολμήσει να ψάξει από μόνος του, να αποκαταστήσει τη λανθασμένη ερμηνεία που έχει δώσει σε παλαιότερες εμπειρίες οι οποίες τον έχουν σημαδέψει και τον οδηγούν σε λάθος επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές, και να πάρει ο ίδιος τις σημαντικές αποφάσεις που θα του αλλάξουν τη ζωή.

Θεωρώ οτι για να αλλάξουμε την κατάσταση σήμερα σε ότι αφορά το θέμα της ανεργίας και να βγούμε απο το αδιέξοδο ως χώρα θα πρέπει να κάνουμε 2 πράγματα:

α) Να προβούμε σε ενέργειες που θα επηρεάσουν  και θα αλλάξουν το περιβάλλον στο οποίο ζούμε όλοι μαζί σε μια πιο επιθυμητή κατεύθυνση

 β) Να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι τις προσωπικές συνήθειές μας, τα πρότυπά μας και τη συμπεριφορά μας

Για να κάνουμε και τα 2 πράγματα σωστά θα πρέπει να κατανοήσουμε σε βάθος τόσο τον εαυτό μας όσο και το περιβάλλον γύρω μας.

Ζούμε πραγματικά όταν επιλέγουμε. Επομένως είναι σημαντικό να κατανοήσουμε καλά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σαν χώρα, αλλά και εκείνα που αντιμετωπίζουμε ως ανθρώπινες  οντότητες ο καθένας ξεχωριστά απο μόνος του.

Για να πετύχουμε στη ζωή μας στο οτιδήποτε πρέπει αρχικά να ξέρουμε τι μας γίνεται. Έτσι και στα επαγγελματικά.

Το περιβάλλον γύρω μας, ήταν απο παλιά και εξακολουθεί να  είναι «εχθρικό» και πρέπει να το καταλάβουμε καλά! Η κοινωνία μας στο συνολό της δεν αντέχει το ρίσκο. Δεν θέλει την πρωτοβουλία, την απωθεί το προτότυπο και το ασυνήθιστο . Προτιμά την σιγουριά, την ασφάλεια, τα «γνωστά μονοπάτια» αυτό που έχει μάθει απο την οικογένεια και το κράτος  και αυτό που γνωρίζει καλά. Δεν θέλει να βαδίσει άγνωστα μέρη, δε θέλει να είναι πρωτοπόρος σε κάτι. Δεν βλέπετε οτι η Ελλάδα είναι μια χώρα που αντιγράφει τα πάντα; Απο τη μουσική, μέχρι τις τηλεοπτικές σειρές, την πολιτική, και την οικονομία, η Ελλάδα είναι μια χώρα που δεν δημιουργεί την δική της κουλτούρα, αλλά αντιγράφει «πετυχημένα» μοντέλα του εξωτερικού τα οποία τα προσαρμόζει στην ελληνική πραγματικότητα.

Για παράδειγμα το μεγάλο πελατειακό κράτος, δεν είναι δική μας εφεύρεση. Το αντιγράψαμε απο τους σοσιαλιστές Γάλλους, με τη διαφορά οτι εμείς το τεντώσαμε εκτός ορίων, σε αντίθεση με εκείνους που κράτησαν μερικά προσχήματα. «Μέτρον άριστον» δεν έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι; Αλλού αυτά κύριοι, στην σύγχρονη Ελλάδα μας αρέσει να χάνουμε το μέτρο. Και ας είμαστε περήφανοι που είμαστε απόγονοί τους....

Δεν αντιγράφουμε μόνο τους ξένους αλλά και ο ένας τον άλλον. Ανοίγει π.χ κάποιος ένα κατάστημα επειδή είχε μια καινοτόμα ιδέα; Αμέσως όλοι να τον μιμηθούν! Χωρίς καμία αίσθηση του μέτρου, χωρίς καμία μελέτη της αγοράς...πως να μην έχουμε μετά φούσκες;

Χθες που έγραφα το άρθρο αργά το βράδυ ρώτησα πολύ κόσμο στο facebook να μου πει τι θα έκανε ο ίδιος για την ανεργία αν ήταν πρωθυπουργός.  Οι απαντήσεις που πήρα ήταν ποίκιλες αλλά όλες υποννοούσαν ένα κοινό παρανομαστή:

Η ανεργία θα καταπολεμηθεί αν αφήσουμε τους νέους να ανοίξουν τα φτερά τους.

Ξέρουμε πολύ καλά οτι το σημερινό ελληνικό κράτος το οποίο είναι μεγάλο και σπάταλο με τους υπέρογκους  φόρους, την απεχθέστατη γραφειοκρατία και το ασταθές και πολύπλοκο φορολογικό σύστημα, δεν είναι ο καλύτερος σύμμαχος του ανθρώπου που θέλει να κυνηγήσει το όνειρό του.

Επομένως σε ό,τι αφορά το περιβάλλον στο οποίο ζούμε, οι άνεργοι και ειδικά οι νέοι θα πρέπει να απαιτήσουν με την ψήφο τους να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Και θα πρέπει να επιμείνουν σε αυτή την απαίτηση και να ψηφίσουν πρόσωπα και κόμματα που έχουν αποδείξει ότι θέλουν να το κάνουν χωρίς να φοβούνται το πολιτικό κόστος της αλλαγής αυτής.
Σε ό,τι αφορά εμάς προσωπικά, θα πρέπει να διαμορφώσουμε τη ζωή μας ώστε να νιώθουμε καλά με τον εαυτό μας και να έχουμε καλή διάθεση. Εμείς οι νέοι, που σύμφωνα με μετρήσεις, κατα 70% ποσοστό  δηλώνουμε οτι δεν έχουμε σχέδιο εξόδου απο την κρίση, ( και άρα μένουμε θεατές στις εξελίξεις και περιμένουμε απο κάποιους  άλλους τρίτους) θα πρέπει να τα βρούμε πλέον με τον εαυτό μας και να πάρουμε τις αποφάσεις εκείνες που θα σημαδέψουν τη ζωή μας απο εδώ και πέρα, στο κρίσιμο αυτό στάδιο.

Για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο θα πρέπει αρχικά να απομονώσουμε εκείνους τους παράγοντες που διαβρώνουν καθημερινά τη ψυχολογία μας. Είτε πρόκειται για πρωινές δημοσιογραφικές εκπομπές, είτε πρόκειται για την υστερία των γονιών μας, είτε πρόκειται για την μιζέρια που ανακυκλώνουν οι φίλοι μας, θα πρέπει  να μην επιτρέψουμε στον εαυτό μας να επηρεάζεται πλέον απο τέτοιες συμπεριφορές. Θα πρέπει να μένουμε ανεπηρέαστοι απο όλα εκείνα τα ερεθίσματα τα οποία μας κρατούν στην αδράνεια και όπως είπα παραπάνω, βρίσκονται παντού στη ζωή μας. Είναι δική μας η ζωή και πρέπει να την προστατεύσουμε (επιτέλους)!

Έτσι πέρα απο το κλασικό ρητό που παρέθεσα παραπάνω, προσθέτω και κάτι δικό μου.

Η ανεργία θα καταπολεμηθεί αν αφήσουμε εμείς τον ίδιο μας τον εαυτό να ανοίξει τα φτερά του παραμερίζοντας ταυτόχρονα εκείνους που μας εμποδίζουν να το κάνουμε !

Πιστεύω πως δε θα διαφωνήσει κάποιος με τη παραπάνω πρόταση. Πράγμα το οποίο με φέρνει στο ζουμί.

Νομίζω πως θα συμφωνήσουμε οτι η μοναδική και υγιής λύση στην καταπολέμηση της ανεργίας είναι η επιχειρηματικότητα. Η επιχειρηματικότητα δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας.

Εδώ όμως πρέπει να αναρωτηθούμε τι είδους επιχειρηματικότητα θέλουμε;  Η απάντηση είναι πολύ συγκεκριμένη.

Α) Θέλουμε  την επιχειρηματικότητα η οποία θα τραβήξει λεφτά απο το εξωτερικό και θα τα φέρει στη χώρα για να αυξηθεί το εθνικό μας εισόδημα.

Β) Θέλουμε την επιχειρηματικότητα η οποία θα τραβήξει λεφτά απο τους έχοντες σε αυτή τη χώρα και θα πετύχει μια καλύτερη αναδιανομή του πλούτου μεταξύ χαμηλότερων εισοδημάτων που τόσο την έχουν ανάγκη.

Γ) Θέλουμε την επιχειρηματικότητα η οποία θα είναι απεξαρτημένη εξολοκλήρου απο το κράτος το οποίο θα έχει ένα απλό εποπτικό ρόλο και θα προστατεύει τον ελεύθερο ανταγωνισμό μεταξύ των επιχειρήσεων.

Αυτή η επιχειρηματικότητα πετυχαίνει μια καλύτερη αναδιανομή του πλούτου και φέρνει την ανάπτυξη.

Πώς το πετυχαίνουμε αυτό; Οι περισσότεροι απο εμάς έχουμε ζήσει σε ένα περιβάλλον το οποίο μας πότισε με την αδράνεια και την εξάρτηση απο άλλους. Τι πρέπει να κάνουμε;

Αρχικά, είναι σημαντικό να καταλάβουμε καλά τον εαυτό μας. Τι μπορούμε να προσφέρουμε στην κοινωνία; Ποιά είναι τα πράγματα που μας αρέσει να κάνουμε; Πρέπει να καταλάβουμε οτι μπορεί να γίνουμε πολύ καλοί σε πολλά πράγματα, αλλά οφείλουμε να ξεχωρίσουμε και να παρατηρήσουμε εκείνα τα οποία μας «γεμίζουν» σαν άτομα και μας δίνουν τεράστια εσωτερική ικανοποίηση. Μόλις τα προσδιορίσουμε θα πρέπει να συγκεντρωθούμε σε αυτά. Εν ολίγοις σε αυτό το στάδιο το «γνώθις αυτόν» είναι η σημαντικότερη ενέργεια που πρέπει να υλοποιήσουμε σε βάθος.

Μόλις έχουμε καταλάβει τον εαυτό μας θα πρέπει ταυτόχρονα να έχουμε κατανοήσει το πρόβλημα γύρω μας.

Το πρόβλημα έχει  ως εξής. Πέρα απο το υπερτροφικό Δημόσιο, η ελληνική κοινωνία στον ιδιωτικό τομέα, είναι γεμάτη με επαγγελματίες οι οποίοι έχουν σπουδάσει συγκεκριμένα επαγγέλματα τα οποία είναι υπερκορεσμένα, με την έννοια οτι υπάρχουν πολύ παραπάνω άτομα στην κάθε επαγγελματική κατηγορία απο όσους χρειάζονται οι υπάρχουσες επιχειρήσεις. Αυτό δημιουργεί ένα απίστευτο «στριμωξίδι» σε κάθε νέα θέση εργασίας που ανοίγει σε αυτούς τους κλάδους. Και όταν ένα επάγγελμα είναι κορεσμένο, τότε οι μισθοί που αυτό πληρώνει οδηγούνται προς τα κάτω διότι υπάρχουν πολλά άτομα να καλύψουν με το παραπάνω τις θέσεις εργασίας που δημιουργούνται.  Σκεφτείτε οτι παλαιότερα για μια αγγελία εργασίας σε μια επιχείρηση στο τμήμα μάρκετινγκ, λάμβαναν 80 βιογραφικά. Σήμερα λαμβάνουν 270. Κάτι πρέπει να μας πει αυτό σωστά;

Για κάποια απο τα κλασικά και υπερκορεσμένα επαγγέλματα ίσως να χρειάζεται ακόμη προσωπικό, επειδή η Ελλάδα έχει τεράστιες ευκαιρίες για περαιτέρω ανάπτυξη σε μη πλήρως ανεπτυγμένους κλάδους της οικονομίας όπως πχ ο τουρισμός. Για τα περισσότερα  όμως δεν είμαι αισιόδοξος καθώς δεν νομίζω πως είναι θέμα αριθμού εταιριών μόνο, αλλά θέμα κορεσμού του κλάδου γενικότερα.

Για παράδειγμα, πείτε μου σας παρακαλώ πόσα ακόμη ζαχαροπλαστεία χρειάζεται να ανοίξουν στην Ελλάδα; Πόσες καφετέριες, πόσα μεσιτικά, λογιστικά, δικηγορικά, αρχιτεκτονικά  γραφεία, πόσα γυράδικα, τυροπιτάδικα, φαστφουνταδικα και πόσα μπουζούκια;  Αισθάνεται κανείς την ανάγκη οτι χρειαζόμαστε και άλλες τέτοιες επιχειρήσεις;

Παρεπιπτόντως σημειώστε πως αυτού του είδους οι επιχειρήσεις δεν πληρούν τις 3 προϋποθέσεις της υγιούς επιχειρηματικότητας που αναλύσαμε παραπάνω καθώς είναι εσωστρεφείς επιχειρήσεις, δηλαδή ανακυκλώνουν το ήδη υπάρχον στη χώρα χρήμα.

Όπως λοιπόν έχετε παρατηρήσει το πρόβλημα σήμερα στον ιδιωτικό τομέα δεν είναι οτι δεν παράγουμε αγαθά η υπηρεσίες, αλλά οτι

Α)  θέλουμε να παράγουμε όλοι τα ίδια αγαθά και τις ίδιες υπηρεσίες με αποτέλεσμα να έχουν «μπουκώσει» κάποιοι τομείς απο πλεονασματικό εργατικό δυναμικό.

Β) Τα αγαθά αυτά και οι υπηρεσίες καταναλώνονται στο εσωτερικό της χώρας και ανακυκλώνουν το ήδη υπαρχον χρήμα, χωρίς να φέρνουν πρόσθετο  απο το εξωτερικό.

Αυτές οι 2 καταστάσεις πρέπει να τελειώσουν.

Όπως έχει πει και ο Αρίστος Δοξιάδης σε παρουσίασή του στο TEDx Athens, θα πρέπει να αλλάξουν δουλειά 500.000 με 1.000.000  Έλληνες. Τι σημαίνει αυτό;

Σημαίνει πως αυτοί οι άνθρωποι θα πρέπει να καινοτομήσουν είτε σαν επιχειρηματίες, είτε σαν υπάλληλοι.

Δεν έχει νόημα να προσπαθήσεις να δημιουργήσεις η να προσφέρεις ένα προϊόν η μια υπηρεσία για άτομα τα οποία είτε δεν έχουν να πληρώσουν, είτε έχουν αλλά έχουν πάρα πολλές επιλογές για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους. Επομένως αν θέλετε να ξεκινήσετε κάτι καινοτόμο φροντίστε πρώτα να μελετήσετε αν το κοινό στο οποίο απευθύνεστε μπορεί να σας πληρώσει και αν η υπηρεσία η το προϊόν που θέλετε να παράγετε είναι καινοτόμο.

Κρίσιμη ερώτηση. Ποιός είναι κατάλληλος να επιχειρήσει; Πρέπει να το κάνουμε όλοι;

Φυσικά οχι. Η επιχειρηματικότητα δεν είναι για όλους. Αλλά κάποιοι απο εμάς πρέπει να το κάνουν. Και μόλις το πετύχουν θα δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας για να απορροφηθούν οι υπόλοιποι οι οποίο προτιμούν να δουλεύουν στον ιδιωτικό τομέα ως υπάλληλοι και έχουν τις γνώσεις να βοηθήσουν μια μικρή επιχείρηση να αναπτυχθεί.

Κρίσιμη ερώτηση νο 2. Πρέπει η κυβέρνηση να έχει ένα γενικό πλάνο για την οικονομία και την ανάπτυξη και να συμμετέχει σε αυτή τη λύση;

Κατηγορηματικά ΟΧΙ διότι απλά δεν μπορεί! Η κυβέρνηση δεν μπορεί να σκέφτεται για όλους και άρα δεν μπορεί να αναπτύξει την οικονομία όπως κάνουν οι ιδιώτες σε καθεστώς ελεύθερης αγοράς. Το μόνο το οποίο πρέπει να κάνει η κυβέρνηση είναι να δημιουργήσει ένα περιβάλλον φιλικό για της επιχειρήσεις, όπως είπαμε παραπάνω. Και αν χρειάζονται μεγάλα δημόσια έργα τα οποία δεν μπορεί να τα αναλάβει ιδιώτης (π.χ ένα λιμάνι), τότε και μόνο τότε, να τα κάνει η ίδια.

Σε αυτή την δύσκολη συγκυρία είναι σημαντικό να υπερβούμε εαυτούς. Να αναλάβουμε πρωτοβουλίες. Να ψηλώσουμε απότομα. Να τολμήσουμε. Να έχουμε πίστη στον εαυτό μας και να ζητήσουμε να ζούμε σε ένα κράτος που πιστεύει σε εμάς.

Ο Αντώνης Σαμαράς σε χθεσινή του συζήτηση με άνεργους στον Κεραμεικό δήλωσε πως ο κόσμος χρειάζεται σύμβολα για να πιστέψει και να ελπίζει. Πραγματικά δεν μας αξίζουν τέτοιοι πολιτικοί οι οποίοι επιβράβευσαν με τη θητεία τους το κρατικοδίαιτο μοντέλο. Αυτή η δήλωση είναι πολύ επικίνδυνη.  Οι συμβολισμοί κρατούν τους λαούς σε λήθαργο και δεν προάγουν τη σκέψη. Η ανάπτυξη δεν θα έρθει με προσευχές και προφητείες, ούτε με σύμβολα. Θα πρέπει να το κυνηγήσουμε. Πριν πιστέψουμε στον οποιοδήποτε θα πρέπει να πιστέψουμε πρωτίστως στον ίδιο μας τον εαυτό. Θα πρέπει να ζητήσουμε απο το κράτος να διευκολύνει τη ζωή μας και οχι να είναι το ίδιο η ζωή μας. 

Δε περιμένω απο κανένα πολιτικό να μου αλλάξει τη ζωή μου, χωρίς εγώ να κάνω τίποτα. Είμαι εγώ υπεύθυνος να την αλλάξω στο βαθμό που μπορώ. Και σε ότι αφορά τα σύμβολα, παραφράζοντας τον μεγαλύτερο ίσως σύγχρονο φιλόσοφο (και συγχωρεμένου) George Carlin, λέω:

“I do not care about symbols; I leave the symbols to the symbol-minded.”

* O Aλέξανδρος Ηλιόπουλος είναι ιδρυτής του liberalscafe.gr και υποψήφιος Βουλευτής στο Ν.Αχαϊας με τον συνδυασμό Δράση και Φιλελεύθερη Συμμαχία, με επικεφαλής τον Στέφανο Μάνο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου