Τρίτη, 10 Απριλίου 2012

Extreme Startup-ing – Ο Τελευταίος Αστρομαχητής

Καλοκαίρι του ’86. Στην καθιερωμένη Σαββατιάτικη βόλτα μου (με τον πατέρα μου) στο βίντεο κλαμπ της γειτονιάς μου, το μάτι μου πέφτει στην ταινία «Ο Αστρομαχητής» (“The Last Starfighter” του Nick Castle). Με συνοπτικές διαδικασίες νοικιάζω τη βιντεοκασέτα και με το που μπαίνω σπίτι ξεκινάω να τη βλέπω. Στην κυριολεξία άρχισα να χοροπηδάω στον καναπέ  από τη χαρά μου στα πρώτα κιόλας λεπτά!

Στην ταινία, ένας νεαρός ονόματι Alex Rogan, που ζει με τη μητέρα του σε ένα μεγάλο χώρο με τροχόσπιτα, έχει μοναδικό ενδιαφέρον στη ζωή του το να παίζει ένα ηλεκτρονικό video game (coin-op) με τίτλο “Starfighter” συγκεντρώνοντας με διαφορά το υψηλότερο σκορ. Το ταλέντο του αυτό είναι γνωστό μόνο στο στενό του περίγυρο και γενικότερα η ζωή του πάει από το κακό στο χειρότερο, αφού η μία και μοναδική του αυτή δεξιότητα δε χαίρει την εκτίμηση ενός ευρύτερου κοινού.

Μια μέρα όμως επιτυγχάνει ένα τόσο υψηλό σκορ (high score) που τον καλούν από το ίδιο το παιχνίδι (!) να υπερασπιστεί το γαλαξία μας εναντίον μιας αρμάδας εξωγήινων οδηγώντας, στην πραγματικότητα πλέον, το διαστημόπλοιο που μέχρι πρότινος χειριζόταν εικονικά μέσα από το παιχνίδι! Ακούγεται cheesy και trashy και μπορεί να είναι, αλλά στα μάτια ενός 7χρονου θεατή (ο γράφων), αυτό ήταν από τα πιο inspirational πράγματα που είχε δει. Ένας πραγματικός ερημίτης, που έκανε ακριβώς αυτό που του άρεσε με απόλυτη αφοσίωση, ξεχασμένος σε κάποια γωνιά της γης, τελικά επιβραβευόταν για την επιμονή του σε κάτι στο οποίο ήταν απλά ο καλύτερος!

Ο δρόμος του ερημίτη, ή της γενικότερης απομόνωσης κατά τη διάρκεια εξέλιξης ενός νέου project είναι αυτός που μου ταιριάζει καλύτερα ως μοντέλο δουλειάς και γνωρίζω  κι άλλους ανθρώπους που μπορούν να παράξουν ποιοτικά αποτελέσματα, όντας αφοσιωμένοι αποκλειστικά στο αντικείμενό τους, για μακρά χρονικά διαστήματα της ζωής τους. Αυτός ο αντικοινωνικός τρόπος εργασίας και επιχειρείν, είναι κάτι το απολύτως extreme και δεν είναι για όλους τους ανθρώπους, αλλά τα αποτελέσματά του είναι καμιά φορά συγκλονιστικά. Μερικά πρόχειρα παραδείγματα:



- Οι ηθοποιοί της μεθόδου! Ας θυμηθούμε τον προσφάτως αδικοχαμένο Χιθ Λέτζερ, όπου κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του «Σκοτεινού Ιππότη» στην κυριολεξία βυθιζόταν στο ρόλο του και μεταμορφωνόταν εντός κι εκτός πλατό στον....Τζόκερ!

Αποτέλεσμα: Όσκαρ


Τίμημα: Ψυχολογική Κατάρρευση (και μετέπειτα...θάνατος)

Heath Ledger's method acting

- Ποιητές και συγγραφείς όπως η Αμερικανίδα ποίητρια Emily Dickinson η οποία σπανίως έβγαινε από το σπίτι της (και θρυλείται κι από την κρεβατοκάμαρά της) και η επικοινωνία της με τον έξω κόσμο γινόταν κυρίως μέσω αλληλογραφίας.

- Επιχειρηματίες που βασίστηκαν στο μοντέλο της non-stop δουλειάς, όπως ο ελληνοαμερικανός Τζων Κατσιματίδης, ο οποίος κατά δήλωσή του στα μετεφηβικά του χρόνια έφτασε να δουλεύει με αυταπάρνηση 100 ώρες την εβδομάδα (do the math!), χτίζοντας από το μηδέν μια αυτοκρατορία.

- Φανταστικοί ήρωες ταινιών όπως ο David Helfgott (τον οποίο υποδύθηκε ο Alex Rafalowicz) στο Σολίστα που καταφέρνει να παίξει τον τέλειο Ραχμάνινοφ μετά από ολοκληρωτική απομόνωση και προσήλωση στο πρότζεκτ του, αλλά παθαίνει νευρικό κλονισμό και δεν επανέρχεται ποτέ.

- Υπεραθλητές του στίβου που στην κυριολεξία δε ζούν μια φυσιολογική ζωή όπως o υπόλοιπος κόσμος, όντας ταγμένοι στο να πετύχουν ένα νέο ρεκόρ, κάτι που μπορεί και να μην πετύχουν ποτέ.



Η ιστορία είναι γεμάτη από ανθρώπους που ακολούθησαν έναν extreme τρόπο δουλειάς, αρκετοί από αυτούς πέτυχαν, αλλά και αρκετοί στην κυριολεξία συνεθλίβησαν και δεν επανήρθαν ποτέ. Σε κάποιους άλλους ανθρώπους όμως, η ισορροπία, το μέτρο και η αρμονική συνύπαρξη με τον περίγυρό τους είναι αυτό που τους οδηγεί στα ιδανικά αποτελέσματα, οπότε καλό θα ήταν να δείτε τι ταιριάζει καλύτερα στην προσωπικότητά σας πριν τραβήξετε για το δύσκολο δρόμο της επιχειρηματικής απομόνωσης, γιατί καμιά φορά τα αποτελέσματα μπορεί να είναι οδυνηρά. Αξίζει το ρίσκο;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου